Top Verhaal.nl bied iedere dag een nieuw topverhaal uit de compleet afgeschreven verhalen van het online verhalen forum OnlineVerhalen.nl

De Laatste

Meneer Dale liep met zijn hondje over het fietspad, die door een open vlakte bedekt met gras kronkelde. De zon ging langzaam onder en de maan stond nu hoog aan de donkerblauwe hemel.
Het was vandaag een zonnige dag geweest. Hij was samen met zijn vrouw een dagje naar het strand gegaan. Ze vond het prachtig, ze had namelijk multiple sclerose, een spierziekte. Daardoor moest ze veel binnen blijven. Ze was daardoor erg veranderd, vroeger was ze levenslustig, tot dat ze dan die ziekte kreeg. De ziekte liet mevrouw Dale veranderen, ze wilde niet meer naar buiten. Toch was met meneer Dale gelukt om haar over te halen, om mee te gaan naar het strand. Mevrouw Dale had er geen spijt van, ze vond het juist prachtig om er een dagje op uit te gaan, om de golven van de zee te zien, de meeuwen te zien vliegen, maar vooral om eens uit het huis te zijn. Ze had zeker 30 jaar de zee niet meer gezien.
Meneer Dale wist nog goed toen zij zo'n 30 jaar gelden multiple sclerose kreeg. Hij moest alles regelen, eerst leefde ze van de ziekte-uitkering, maar daarna kwam een zuster haar verzorgen, zodat meneer Dale kon gaan werken om geld in het laatje te brengen.
Zoals mevrouw Dale al 30 jaar leefde moest het hondje vandaag leven. Het hondje had de hele dag thuis moeten blijven, dus die was nu door het dolle heen om weer buiten rond te kunnen rennen.
Meneer Dale slenterde met zijn hondje over het fietspad, hij besloot een groter ommetje te maken dan normaal, want het arme hondje had de hele dag zijn behoeftes moeten ophouden.
De maan hing stilletjes achter een wolk en scheen haar maanlicht op het vochtige gras. Het tunneltje begon in zicht te komen. Voor en in het tunneltje hingen oude lampen, die voortdurend knipperden.
Langzaam liep meneer Dale met zijn hondje ernaar toe en liet hem af en toe eens aan een paaltje ruiken.
Opeens trok het hondje met een geweldige ruk aan zijn riem, meneer Dale werd meegetrokken door het kleine blaffende hondje dat hard naar het tunneltje rende. Blijkbaar had het kleine beestje iets of iemand geroken, maar er was niemand te zien.
Hij volgde zijn hondje snel het tunneltje in, maar ook daar was niks te zien. Het tunneltje was van steen, enorm groot en aan het plafond hing een kapotte lamp, die voortdurend knipperde. Op de muren was met graffiti gespoten. Meneer Dale moest slikken toen hij een tekst las; I'll kill you, stond er geschreven. Opeens...
Gekraak... Korte voetstappen... Gelach...
Hij verstijfde, voelde zijn hart in zijn keel kloppen en bleef staan. Het hondje begon hard te blaffen, meneer Dale draaide zich langzaam en angstig om, ondanks een misselijk voorgevoel. Nog voor hij zich helemaal omgedraaid had, raakte een mes hem in zijn borst, hij zakte langzaam ineen en kreunde van de pijn.
Het mes doorboorde zijn hart, hij merkte dat zijn leven was weggenomen, hij merkte dat het botte mes al zijn liefde liet verdwijnen. Hij zag nog net zijn moordenaar. De man met het zwarte gewaad en het mes was op zijn netvlies gebrand. Hij hoorde zijn hondje nog blaffen, maar toen werd alles stil. Hij hoorde zijn moordenaar weglopen. Een groene lichtflits vulde zijn gezichtsveld en alles werd zwart... zwart...

Lees het complete verhaal..